W wieku szkolnym dziecko bardzo szybko rozwija własne umiejętności ruchowe, ale nie znaczy to, że każdy nowy wzorzec ruchu zostanie zaraz dobrze zapamiętany. Podczas zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się wiele sytuacji, w których trzeba połączyć słuchanie instrukcji z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci wykorzystuje ćwiczenia wymagające w głównej mierze zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji oraz odpowiedniego ustawienia względem partnera.

Na początku ważniejsze od płynności jest przemyślenie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów lub wykonywać je zbyt szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przejście do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wtedy, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.

Specyfika treningu zmienia się też w zależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku sugestie. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i lepiej rozumieć współzależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być zatem traktowane jako jednolita metoda zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Zupełnie inaczej można organizować ćwiczenia dla początkujących przedszkolaków, a zupełnie inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie ma także liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu nie najprościej obserwować każdy ruch, a uczestnicy muszą we własnym zakresie pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej natomiast zauważyć drobne usterki i na bieżąco zmienić sposób wykonywania ćwiczenia.

Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać własną sekwencję ruchów. Powinno się jeszcze obserwować drugą osobę i dopasować tempo do jej działania. W sytuacji dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. Podczas nauki potrzebne jest zatem stopniowe oswajanie z zasadą kontroli ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, realizowane wolniej albo dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero w przyszłości można łączyć je całkowicieejsze sekwencje. Takie podejście pozwala też wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, ale ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem na prawdę często staje się widoczna dopiero podczas ćwiczenia z partnerem.

Na treningach dzieci uczą się także funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po odpowiednim sygnale, pozycję należy zmodyfikować we odpowiednim momencie, a w trakcie pracy z innymi osobami powinno się zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w kategorii dzieci wykonujących różnorodne ruchy równocześnie. W przypadku aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobności poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni bardzo szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, zwłaszcza gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu sztuk walki dla dzieci warto więc uwzględniać nie tylko i wyłącznie samą dyscyplinę, lecz także wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń oraz wymagania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.

Warto sprawdzić: Aikido dla dzieci w Gdańsku.